Okuyanım üç kişide olsa, bu yazmama kafi sebeptir.

Ne yapsam ki?

2008-05-17T00:42:00.003+03:00

Blogda köklü bir değişiklik düşünüyorum. Ama nasıl bir şeyler yapacağımı tam bilemiyorum.

Öncelikle temamı değiştireceğim. Daha doğrusu eğer blogger için istediğim gibi bir tema tasarımı yapabilirsem değiştireceğim. Neden mi? Aslında en önemli nedeni benim de içime sinen bir şeyler olmaması. Ne zamandır düşünüyorum ama bir türlü istediğim gibi bir şey yapamadım. Beni gaza getiren diğer nedense recephilmi’nin blogundaki yorum. İsteyen tıklasın baksın. Bu yorum beni ne sinirlendirmedi. Aksine bir gerçeği gözlerimin önüne serdi. Eğer her şeyi sağdan soldan alırsam nasıl zevk alacağım ki blog yazmaktan. Kimse yanlış anlamasın bu benle alakalı bir şey.

Bir de geçen gün bir iletişim paneli eklemem söylendi. Sağ olsunlar. Haklılarda. Bence gerekli. Biraz bakındım nasıl yapabilirim diye. Şimdilik jotform’un iletişim panelini kullanayım dedim ama istediğim boyutlarda ayarlayamadım bir türlü. Bir süre askıya aldım o yüzden. Daha doğrusu araştırmaya devam ediyorum. Eğer bildiğiniz bir yöntem varsa söyleyin Allah rızası için..

Bir de acaba diyorum siteyi adına uygun bir hale mi getirsem? Yani kalem, edebiyat, kitap, eleştiri gibi… Yani kişisel her şeyi çıkarsam siteden..

Bugün yanlış kullandığımı düşündüğüm bir kelime dikkatimi çekti. Bir arkadaşınla görüştün, ayrılacaksın, bir süre sonra yeniden beraber olacaksınız ama siz ne zaman olduğunu hatırlamadınız. Ne derdiniz? Ben şu güne kadar böyle bir durumda “ne zaman buluşacağız” diyordum. Bu gün tak etti. Yahu ben bu adamı tanıyorum. Aramayacağım. Daha doğrusu “bul”mama gerek yok. Yanlış bilmiyorsam “buluşalım” kelimesinin fiil kökü “buluş”, bununda kökü “bul”. “-iş”mek fiili kullanılmış. A
Aslında bilmiyorum tam olarak nasıl olduğunu. Kalemi severim ama kuralları değil. O yüzden edebiyat kurallarını bilmiyorum. Yani recephilmi’den yardım bekliyorum. Söz sende recep.

SANSÜRE HAYIR

2008-05-12T02:01:00.004+03:00

Son zamanlarda mahkemelerimiz işi öyle bir azıttı ki önüne gelen siteye erişimi engelliyor. Yakında bu siteyi de engellerse şaşmam.

İşin doğrusu hata yapan cezasını almalı. Ama cezayı başkalarına ödetmek adaletsizliktir. Uzun bir süre wordpress'e erişim engelliydi. Bundan sanırım tek çıkar sağlayan Adnan OKTAR'ın hasmıydı. Bizler zarar gördük. Tabi çeşitli yöntemlerle girebiliyoruz bu sitelere ama bu seferde suçsuz olduğum halde kendimi suçlu gibi hissediyorum. Allah'tan wordpress sansürünü uzun bir aradan sonra kaldırdılar da güzel yazıları, daha doğrusu makaleleri eziyet çekmeden okuyabildik. Ama bu durum bizleri çok etkiledi.

Nasıl mı? Aslında çoğu blog yazarı bunu benden daha iyi biliyor.
-Wordpress'in birçok nimetinden bir süre yararlanmadık.
-Okuyucu sayısı çok düştü. Her ne kadar sansürleri sansürleyen yollar olsa da bunu kullanmayan arkadaşlarımız olmadı değil.
-Fikirlerimizi dilediğimizce aktaramadık dünyaya ya benim yüzümden blogger kapanırsa da bir çok arkadaş mağdur olursa diye.
-Mahkemelerde sürüneceğiz diye korktuk. Sürünürdükte zaten iş o hadde gelse. Sonuçta bir sabıka kaydı almak içn bile 20 dk bekliyoruz. Bir de orada sanık olsak ne olurdu?
-o kadar yazacağım sonra gelecek bilmem nerenin bilmem kaçıncı slh mahkemesi siteyi kapatacak ben de cımcızlak kalacağım diye blo yazmaya başlamayanlar bile var.. Yani bu durum güzel yazılar yazabilecek arkadaşlardan da bizi mahrum etti..
.....vs.

Daha bir sürü yazılır. Uzatmaya gerek yok. Şu aralar moda yutub'u kapatmak. Aklına esen kapatıyor. İşin detayını bilmiyorum ama teknolojiyi kullanıp bir e-posta çekseler ya sitenin yöneticilerine şu videoyu kaldırın diye. Bizim ülkemizde bu tür şeyler yasak diye.. PTT yoluyla değilde e-posta yoluyla bu işi yapsalar zaten işler de hızlanır. Hatırladığıma göre en son 2 farklı mahkeme kapatmıştı yutub'u.
Bir de geçenler de gogıl'da sansür yedi denilince çok korkmuştum. Nasıl arama yapacağız diye. Sonuçta elimiz ayağımız gibi internet aleminde. Sonra baktım sadece groups kısmı kapanmış. Sevinmiştim. Ama e-postama gogıl groups'ta yönetici olduğum bir gruptan onaylama mesajı gelinceye kadar. Hadi evde sansürü sansürleyen yöntemlerle girebiliyorum da, ya diğer yerlerde. Bir de kapatma nedenine bakalım. Neymiş? Yasal olmayan yazılar yayınlanıyormuş. Doğrudur. Bir kaçı bana da geldi, geliyor, gelecek. Ama ilgilenmiyorum bile. Bu gruplarda sadece yasadışı yazılar mı yayınlanıyor ki? Hayır. Kendimden örnek vereyim. Bir kamu kuruluşu olan Samsun Genlik Merkezim kendi internet sitesini zorlamamak için gogıl grupu kullanıyordu. Her türlü yasal işleri, şube müdürünün, il GSİM müdürünün, gerekli olduğu durumlarda valinin, hatta bazen daha üst düzey yetkililerin haberdar olduğu, tamamen yasalara uygun eylemleri gençlere duyuruyorduk. Ama kurunun yanında yaşı da yaktılar. Üşeniyorum sansürü sansürleyen o sistemi çalıştırmaya. Çalıştırmadan da girip onaylayamıyorum yazıları. Ne güzel değil mi?

Bütün bu dertlerden o kadar çok kişi muzdarip ki.. İşte bu yüzden sanal dayatmalara karşı sanal eylemler başgösterdi sanal alemde.. Sayamayacağım kadar çok blogcu yazılar yazdı. Hatta bir tanesini de okuyorsunuz. Benim bildiğim bir kaç tane site açıldı. Zaten bu kadar çok yazmamım nedeni de buydu.. Hem bu yazının sonunda hem blogun sağ üst köşesinde, hem de bir çok blogcunun blogunun muhtelif yerlerinde bu tür linklerle karşılaştık, karşılaşıyoruz, karşılaşacağız. Sizler de destek verirseniz sevinirim..

Psikolojik Danışmanlık?

2008-05-06T22:25:00.002+03:00

Yaklaşık bir hafta önce arkadaş gelip psikolojik danışmanlık isteyip istemediğimi sordu. Bir an için şaşırdım. Sonra açıklayınca anladım. Meğer
Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik (PDR) bölümü öğrencilerine herhangi birine psikolojik danışmanlık yapması gerekiyormuş. Yani bana resmen kobay olur musun dedi arkadaş.

Ben de tamam dedim. Neden olmasın? Son zamanlarda çok bunalmaya başlamıştım zaten.

Seansa başlamadan önce sanki istemeyerek kabul etmişim gibi bir açıklama yaptı danışmanım. İşte psikolojik danışmanlık alanlar deli değildir, herkes psikolojik danışmanlık alabilir, adı üstünde danışmanlık… vs.

Bence de psikolojik danışmanlık deliler için değil.. Her zaman birilerine bir şeyler hakkında danışıyoruz. İşyeri açacağız, bu işleri bilen birine danışırız. Üniversiteye gideceğiz, tercihlerimizi bu işte uzman kişilere danışırız. Ve dahası. Bunu şu şekilde açıklayayım.
Wikipedia’da şunlar yazıyordu PDR hakkında;

Psikolojik danışma ve rehberlik bir koruyucu ruh sağlığı hizmetidir. Eğitim kurumları bu hizmetin uygulama alanlarından bir tanesidir. Ruh sağlığı açısından normal, ancak gelişimsel ve uyum sorunları olan herkesin bu hizmetlere ihtiyacı vardır. Örneğin, yeni okula gelmiş bir öğrencinin uyum sorunu olabilir, arkadaşsızlık çekebilir, bir başka öğrencinin sınavlara ilişkin kaygısı olabilir ya da bir üst eğitim kurumu veya meslek seçimiyle ilgili yardım isteyebilir vb. gibi. İşte, tüm bu sorunlara, psikolojik danışma ve rehberlik programlarından mezun olan psikolojik danışmanlar yardımcı olabilirler.

Ben bugün girdiğim seanstan oldukça haz aldım. Bu bir ödev olduğu için seans sayısı az olacak ama konuşamadığım birçok şeyi rahatça konuşabiliyorum. Acaba normalde de mi böyle yapsam ne?

Hıdrellez

2008-05-06T01:05:00.006+03:00

Bugün HIDRELLEZ.. Bazı yerlerde 5 mayısta, bazı yerlerde 6 mayısta kutlanıyor. Benim bildiğime göre 5 mayısı 6 mayısa bağlayan gece hıdrellez diye adlandırılıyor.

Yani kutlamalar, dilekler 5 mayıs günü sabahtan başlıyor ve en erken 6 mayıs akşamı bitiyor..

Uzun uzun anlatamayacağım. Yarın okulda kutlamalar olursa gidip katılacağım kısmetse..

Umarım dilekleriniz gerçekleşir.

Nice HIDRELLEZ’lere..

fotoğraflar Ahırkapı Hıdrellez Bahar Şenlikleri 2008'den alınmıştır..

Yeniden Merhaba

2008-05-05T23:33:00.004+03:00

Dikkat ettim de 23 Nisandan beri hiçbir şey yazmamışım.

Bu arada birkaç sınav oldum. Bir forumu tamamlayıp yayına koydum.( Tabi ki arkadaşla. ) Bir GSGP eğitimine katıldım.

Aynı zamanda bu yazı yazamadığım 9-10 günlük sürede;

• Kargaşa ile geçen 1 mayıs,
• Bazı arkadaşlarımın doğum günü,
• Okuduğum, yorum yapmak istediğim birkaç blogdaşın yazısı,
• Bazı arkadaşlara verdiğim, gerçekleştirmeye çalıştığım, büyük bir çoğunluğunu gerçekleştirdiğim sözler
• Ve en önemlisi en küçük kardeşimin doğum günü vardı.
• Bir de kalemkes.com'u kullanmaya başladım.
• …..vs.

Dediğim gibi birkaç sınav oldum. Birkaç tanesi de yolda. 2 senedir okuyorum şu üniversitede her seferinde hafta sonu sınavım olduğunu duyan her şahıs şaşırıyor. Tabi bizim fakültedekiler hariç. Bir de 1,5 aydır sınavlarla uğraştığımı duysalar ne yaparlar kim bilir?
Bir türlü anlamıyorum. Şu sınavları niye böyle bölük pörçük koyarlar. Bir de sadece OMÜ’de bunu ZF’de yapıyorlar. Çok nadir bu vakte kadar sınavı olan arkadaşım. Belki 19-20 fakülte ve MYO içinden Ziraat hariç 1, bilemedin 2 akademik birimde vardır. Ama ben hiç duymadım.
Bir de dediğim gibi hafta sonu sınav olayı var. Hafta içleri sanki çuvala girdi. Hadi girdi diyelim. Be kardeşim bir cumartesiye 2 sınav konur mu? Hadi koydunuz diyelim. Bari biri dandik bir ders olsun. Buna da tamam diyelim. Niye ilk verdiğiniz sınav takvimine uymuyorsunuz da sınav saatlerini, hatta günlerini oyun oynar gibi değiştiriyorsunuz? Fıttırdım ya… Son iki sınavım kaldı ama iflahım da kesildi.

Forum olayına gelince. Uzun zaman önce arkadaş bir forum açacağını, bunu beraber yapmamız gerektiğini söyledi. Tamam dedim. Oturduk, SMF sistemine gerekli modları kurduk, tema üzerinde bazı ayarları yaptık… vs. Son bir haftadır hummalı bir çalışma içine girmiştik. Ayın 5’ine yetişsin diye. Daha doğrusu arkadaş çalışıyordu. Sonunda açtıkta kurtulduk. Samsun’da bir köyün forumu. Umarım istenilen şekilde yürür bu forum işi.

Peki GSGP ne? Gençlik Sosyal Gelişim Programı. Uzun uzun anlatmayacağım. Gerekli bilgi burada -->www.gsgp.org.tr .
Peki ne eğitimi veriyor? Aslında yerel paket eğitimi adı altında gençlerin yetkinlendirilmesi yani bazı sorumluluklar verilmesi, kötü alışkanlıklardan uzaklaştırılması, sosyalleşmesi.. vs hakkında öneriler veriliyor ve bu öneriler o iki günde kısıtlı şartlarla en güzel biçimde uygulanıyor. Mesela bu eğitimde biz SGM’nin bahçesine çam fidanı diktik. Gerçi dikimde gözetilmesi gereken bazı şartları göz ardı ettik ama olsun. En azından bir çok arkadaş ağaç dikmenin zevkine vardı. Ben daha önce birçok kez ağaç dikmeme ve ziraat okumama (İnsan bir işi sürekli yaparsa bıkar derler ya ben bıkmadığımı anlatmaya çalıştım.) rağmen çok büyük zevk aldım. Şimdi final tatilinde memlekete gittiğim zaman birkaç fidan dikeceğim evin bahçeliğine. Geçen de gaza gelip evin balkonunda saksıya asma diktik. Yaprakları kartlaştı bile hemen.

Bu seneki 1 Mayıs İstanbul’da eğlenceli geçmiş. Etraf kan gölüne dönmüş. Bir türlü anlamıyorum. Adı üstünde “İşçi Bayramı” ya da “Emekçi Bayramı”. Niye bayram kutlar gibi kutlanmıyor ki. Ben şu ana kadar 1 Mayıs haricinde böyle çıngarlı bir bayram görmedim. Ne bileyim devletin izin verdiği yerlerde göbekler atılsın, piknikler yapılsın, şarkılar söylensin, sohbetler edilsin. Tamam eminim ki böyle yapan yurttaşlarımız var. Peki niye hiç haberlerde göremiyoruz bayramın tadını çıkaran bu arkadaşlarımızı. İstenilen şeyler sadece bir günde istenip hemen bugün olsun denmez. İstersin. İsteğinin gerekliliğini, doğruluğunu kanıtlarsın, sonra günü gelir kutlarsın.
Doğru. 1 Mayıs ilk zamanlarında bir eylem niteliğindeydi. Ama o zaman istenilen şeyler sadece o gün için istenip, o gün yapılmadı. Uzun bir zaman mücadele edildi. Gün geldi tak etti ve eylem patlak verdi. Ve o gün istenen şey olmalıydı. Şartlar çok kötüydü. Düzeltilmeliydi. Ben işçi değilim ama bir işçi çocuğuyum ve bugüne değin babamın işinden şikâyetçi olduğunu görmedim. İşçi hakları hiç mi uygulanmıyor bu ülkede acaba? Yoksa yüz verilince astar mı isteniyor? Ya da babamda bir sorun var.
Bu yazdıklarıma eminim kızan çok olur.
Neyse demem gerekeni diyeyim.
1 MAYIS kutlu olsun.

Bu sene bir şeye dikkat ettim. Şu nisan sonu ve mayıs başında ne kadar çok insan doğmuş. Hani kediler mart ayında çıldırır derler ya, işte insanlarda da öyle sanırım. Toplu bir cinsel patlama oluyormuş insanda… Hesaplarıma göre bu zaman insanda ağustos ayı. Yani mart gibi mevsim dönüşü..
Herkesin, tüm tanıdıklarım ve tanımadıklarımın doğum günü kutlu olsun.

Bu yorum yazamadığım arkadaşlarda burada yazamayacağım kadar fazla kişi. Hatta bir çoğunu unuttum bile.. Artık bundan sonraları için yazarım. Yorum yapamamamdaki diğer nedende recephilmi. Kişisel bloguna o kadar güzel oyunlar koyuyor ki zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum. Oyun oynarken kime nasıl yorum yapacağımı bile unutuyorum.

Ve en önemlisi.. Küçük kardeşim Oğuz Bilal’imin doğum günüydü. Mayıs’ın 3’ü.. 5 yaşına girdi kerata.. Hatırlıyorum da doğduğu ilk gün bile bize sürpriz yapmıştı. Kız beklerden erkek olarak dünyaya gelmişti. Okulda duramıyordum. İşin kötü tarafı dışarı çıkmama da izin vermiyordu bekçi.. Ne güzel bir gündü.. İyi doğduğun ufaklık…

Uzun bir karar aşaması ve uğraş sonunda http://www.kalemkes.com'u kullanmaya başladım.

… vs.

23 NİSAN

2008-04-23T23:25:00.003+03:00

Bugün TRT'de 23 Nisan şenliklerini izlerken bütün ulusal bayramları teker teker düşündüm. Şu yaşıma kadar katıldığım ya da katılmadığım bütün bayramları düşündüm de içlerinde en coşkulu, en istekli, en güzel kutlananı 23 Nisan.

23 nisan çocuklara hediye edilmiş bir gün olduğu için mi böyle acaba?

Yoksa ulusal kurtuluşun başlangıcı olduğu içn mi?

Ya da diğer bayramlarda bu coşku, bu istek, bu güzelikle kutlandığı halde sırf medya yüzünden mi böylebir düşünce sardı beni?

Neyse sadede geleyim..

23 NİSAN TÜM ULUSUMUZA KUTLU OLSUN.

İyi ki doğdum...

2008-04-22T18:28:00.001+03:00

Ben mübarek bir günde doğmuşum.. Her ne kadar mübarek biri olmasam da.. Cuma ezanı okunurken annem gözlerini açmış. Babam da ne akılsa artık, cumaya gitmiş o gün.

İstanbul'un bilindik bir doğumevinde, Zeynep Kamil'de, bundan 20 sene evvel gözlerimi açmışım.

Hemşirelerin ısrarına rağmen göbek adım 'Kamil' olmamış.

İsmim bütün aile es geçilerek Uğur konmuş. Uğur getirsin aileye diye..

Ben doğmuşum işte bundan 20 sene evvel bir cuma günü öğleden az bir zaman önce..

Artık 'son yorumlar' tamamen TÜRKÇE!!!

2008-04-15T00:48:00.004+03:00

Şimdi o yazıyı bulamasam da www.kelimelerinsoyagaci.com'dan "son yorumlar" eklentisi hoşuma gitmişti. Hemen kullanmaya başladım. Ama bir durum hoşuma gitmiyordu.
'yorumladı' yerine ingilizcesi 'commented' yazıyordu.

Bunu bir şekilde düzeltmeliydim. Ama nasıl?

Geçen hafta kodları kontrol ettim. Bir site adresi yazıyordu. "http://giga.ovh.org/rc".

Bu adrese girdim. Açılmadı. Çok geç bir saatti ve yattım.

Her ne kadar yarın(aslında bugün) 2 tane sınavım olsa da yeniden denemek istedim.

Yeniden bu adrese girdim. Bu sefer açıldı.

Oradaki kodu aldım ve 'notepad'de inceledim.

Baktınız mı? Ben buraya yapıştırınca kodlar harekete geçiyor. Hiçbirşey anlaşılmıyor. O yüzden buraya yapıştıramadım.

Ne karışık bir kod değil mi?

Kodun içinde "commented"ı aradım. Yerine "yorumladı" yazdım. "rc" adıyla kaydettim. Sonra googlepagesteki adresime yükledim.

Sonrasında 'http://giga.ovh.org/rc' adresini 'kullanıcıadı.googlepages.com/rc' olarak değiştirdim.

Artık "commented" yerine "yorumladı" yazıyor.

:)

dosyayı aşağıdan indirebilirsiniz.

KALEMKEŞ

2008-04-13T01:49:00.004+03:00

Bu blogu okuyan hiç kimse aslında merak etmiyor ama ben yine de anlatacağım..

Neyi mi? Tabiki kullandığım rumuzun nereden geldiğini.

En baştan başlayalım.

Adım Uğur. En azından arkadaşlarım öyle diyor. :) Önceleri forumlarda, yazmaya çalıştığım forumlarda, e-postamda rumuzum, ilk rumuzum turkelis idi. Yanlışlıkla bir tuşa basmam sonucu turkeli alacakken turkelis aldım. Bir süre bu rumuzu kullandım.

Sonra sıkıldım ve ugurr rumuzunu kullanmaya başladım. Ama bu rumuzun kullanılır
durumda olması ve bir çok foruma üye olamamam, istediğim e-posta dağıtıcısından e-posta alamamam nedeniyle kısa sürdü.

Yeni bir rumuz bulmam gerekliydi ama ne olabilirdi? ugurböcegi olsun dedim, kullanılıyormuş. turkeli dedim, kullanılmaması imkansız. Aklıma neler geldi neler bundan 3 sene önce yeni bir rumuz ararken. bayramli denedim, ugur05 olsun dedim ama beğenmedim. Hiçbirinde ismen ben geçsemde içime sindiremedim.

Bir gece yatağımda uzanmış, ayaklarımı tepeye dikmiş, ağzımda bir kalem geveliyordum. Tabi bu arada düşünüyordum da.

Sonra ağzımdaki kalemi farketip kendi kendime 'Ulan Uğur, esrarkeş gibi sen de kalemkeş oldun.' dedim.

Beynimde şimşekler çaktı bir anda. Gözümün önünde kalemkeş'ler belirmeye başladı. Kaleme sarılıp uyuyanlar, kalemi öpenler, kalemle dertleşenler geldi gözümün önüne.

Ben de kalemi seviyordum. Bende buhranlı günlerimde bütün dertlerimi kalemimle paylaşıyordum. Sevincimi ilk olmasa da ikinci olarak ona söylüyordum. Cebimden hiç eksilmiyordu. Evet ben de bir kalemkeştim..

Hemen bir köşeye yazdım. Kimse görüpte çalmasın diye cüzdanımın içine koydum, yattım ve uyudum. Ertesi sabah ilk işim internette araştırmak oldu bu rumuzu. Ne demekmiş, kullanılıyormuymuş gibisinden. En iyi tanımı ek$i sözlükten buldum. Kimseciklerde kullanmıyordu. Bu rumuz benimdi. Tamam.

Artık yeni ve son rumzum KALEMKEŞ'ti.

Öz Türkçe gerçekten özümüz mü?

2008-04-12T02:44:00.003+03:00

Biliyorsunuz sol sütunda özendiklerim diye bir yer var. Orada şu anda üç adres yazılı.. Aslında daha çok var özendiğim blogcular ama yazmaya üşeniyorum.

Neyse yavaş yavaş giriş yapalım konuya değil mi? Orada recephilmi'nin kelimelerin soyağacı'da yazılı. Evet, ben bu sitedeki yazıları büyük bir keyifle okuyorum ve aynı o şekilde yazmak için can atıyorum. Hatta bunun için yıllar önce okuduğum "Kelimeler Armonisi" kitabını Samsun'da yaklaşık 5 yer gezdikten sonra bulabildim. Akşam eve geldiğimde ayaklarımın tabanı su bile toplamıştı. Sonra kitabı şöyle bir gözden geçirip bir yazı yazmaya çalıştım ama hemen pes ettim çünkü birikimim yoktu.. Ama bugün bir şekilde şans yüzüme güldü.

TDK'nin 'Dağarcığınıza Her Gün İki Söz' hizmetine 700. e-postasından beri aboneyim. Daha sonra içeriği pek değişmemekle beraber bu hizmetin adı 'Türkçe Sözlük'ten Sözler ve Yabancı Kelimelere Karşılıklar' olarak değişti. Ben bu e-postaları hiç okumadan TDK ismindeki dosyaya yönlendiriyordum. Yani uzun zamandır okumuyorsum bu yazıları. Bugün biraz düzenliyeyim, biraz temizlik yapayım diye e-postama girdim. TDK klasörünü açtım. Bir yandan okuyup bir yandan hoşuma gidenleri köşeye yazarken Safvet SENİH'in Kelimeler Armonisi kitabında kötü gözle baktığı Öztürkçecilik'in TDK tarafından halen çok istekli bir şekilde savunulduğunu anladım.

Nasıl oluyor bu iş demeyin. Ta 1071'de Malazgirt'te dövüşenlerin hatırası lokantayı, limanı, dalavereyi, çantayı atmaya çalışıp yerine abuk subuk şeyler getiren zihniyet yapıyor bu işi. Allah'tan önceleri yaptıkları gini 'kelime'yi 'tilcik' yapmaya çalışmıyorlar. Ama halen hataları var diyorum da başka birşey demiyorum. Çünkü öyle garip karşılıklar buluyorlarki söylemesi bile bir ölüm..Örneğin 'halüsinasyon'u ele alalım. Nedir halüsinasyon? Uyanıkken bizimle beraber olmayan nesneleri ya da kişileri görmemiz ve bunlarla bir şekilde münasebet kurmamız. Birçoğumuz anlıyoruz. Ama değiştirilse iyi olur değil mi? TDK değiştirmiş. Yerne güğzelim(!) 'sanrı'yı getirmiş. Ne anladınız? Tamam 'sanmak'ı anladık. Peki sonundaki 'rı'nereden geliyor? Ben şahsen burada okumasaydım ve birilerinden duysaydım üzerinde iki kere düşünürdüm. Oradaki profesörlerimizin daha iyi, daha kullanılabilir kelimeler (acaba tilcik mi desem?) bulmaları gerekir.

Peki şunlara ne dersiniz;
eristik(anlamını bilmiyorum) --> didişim
ajanda --> andaç (ben ilk gördüğümde andıç sanmıştım ama değilmiş)
blokaj --> durdurum
kuvöz --> yaşanak
dahice --> ökelice(bu ne?)

Yalnız şunun bilinmesini isterim. Ben bu sözcüklerin yanlış olduğunu söylemiyorum. Sadece halktan biri olarak bu kelimeleri türeten bilim adamlarına şunu diyorum; akılda kalabilecek, daha uygun ve kolay söyleyişi olan kelimeler bulsunlar..

Yeter bu kadar ya.. Çok yazdım galiba.

Blogcular için e-kitap derleyen biri var sonunda...

2008-04-12T00:24:00.006+03:00

Her zamanki gibi blog blog gezerken Okan YÜKSEL'in blogunda takıldım kaldım.. Yazılarını incelerken kitap hazırlığı yazısı dikkatimi çekti.

Aslında böyle bir kitap gerekiyordu. En azından benim gibi acemi blogcular için iyi olur. Hem de Okan'ın (eğer bu yazıyı okuyorsan sadece ismini söylediğim için kusura bakma) blogunda ücretsiz e-kitap olarak dağıtılacakmış.

Bugün bir de günesintamicinde.com'da blog gelirleriyle alakalı bir yazı okudum. Yazı uzun olsa bile tamamını okudum. Umarım orda bahsettiği bloglardan olabilirim.

Neyse dört gözle Okan YÜKSEL'in kitabını bekliyorum.

Kolay gele Okan..

Sonunda yalnız kaldım

2008-04-11T17:47:00.011+03:00

Bugün pikniktube'yi gezerken rastladım bu videoya.. Ama pikniktube'deki videoyu koyamadım. O yüzden youtube'dekini koyuyorum.

Gerçi geç kalmışım. Benden önce bazı forumlarda konuşulmuş ve google'nin ilk sayfasında çıktığına göre bir blogcu arkadaşım zaten bu şarkıyla alakalı birşeyler karalamış..

Kızlar Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Müzik Bölümü'nde okuyorlarmış. Söz- müzik onlara aitmiş. Umarım beğenirsiniz demişler.. Beğenmem mi? Yoksa buraya koymazdım..

Kulağım duyduğunca sözlerini de yazdım videonun altına..

    Sende bir gün böyle çeker
gidersin diye hiç ummazdım


aaahh

    öyle kandırdın ki gönlümü gerçeksin sandım

    anladım sevmiyordun
    yüreğinde de yoktum
    başkasına hapsoldun

    aaahh

    beni sevmiyordun
    yüreğinde de yoktum
    başkasına hapsoldun

    aşkım
    sen kimindin
    aşkım
    sen benimdin
    yandın
    küllerini bıraktın
    seviyorsun sandım
    sonunda yalnız kaldım
    sonunda yalnız kaldım

aşkım
sen kimindin
aşkım
sen benimdin
yandın
küllerini bıraktın
seviyorsun sandım
sonunda yalnız kaldım
sonunda yalnız kaldım

Bu da piniktube'deki hali..

GÜVEN

2008-04-06T20:13:00.005+03:00

Az önce blogdan bloga gezerken bu siteye denk geldim..

Yazılara göz gezdirirken "kendinden güvenen ısrarcı olur" yazısını iki kere okudum... Neden mi?

Ben bu yazıyı okuyana kadar kendime her an güvendiğimi düşünüyordum.. Ama yazıyı okuyunca aslında öyle olmadığını ve hulyakonar sayesinde öğrenmiş oldum..

Şu güne kadar sadece "keşke" kelimesini kullanmanın kendine güvensizlik olduğunu düşünen beni bu yanlıştan dödüen hulyakonar'a teşekkürü bir borç bilirim...

Sahi keloğlan niye kel?

2008-04-03T20:01:00.004+03:00

Bu adamlar böyle bir seslendirme yapmayı nasıl akıl edebiliyorlar?

Bir de cidden KEloğlan niye kel?

1 nisan

2008-04-01T23:58:00.003+03:00

Gece yarısı saat bir gibi arkadaşlarla otururken bir şaka yapalım dedik. Hani bugün 1 nisan ya, hani şaka günü ya..

Neyse düşündük kim olsun diye… Nasıl olsun diye.. Bir arkadaş “fatih’e yapalım” dedi.. Tamam dedik.. Ama nasıl yapacaktık.. Fatih’i öneren arkadaş Fatihin özelliklerini anlatmaya başladı.. Biz tam motosikletli kısımda kaldık.. Fatih motosikletini satmıştı ve sattığı adam motosikleti üzerine almamıştı..

Hemen senaryo yazıldı.. Sözde motosikleti sattığı adam kaza yapmış. Motosikletin sahibi de Fatih göründüğü için onun ifadesine başvurmak gerekiyormuş..

Senaryonun ana hatları çizildikten sonra bir yazı yazdık.. Konuşurken tökezlemeyelim diye.. Önce cep telefonunu aradık.. Kapalıydı.. Ev telefonunu aradık.. Oda kapalıydı.. Son bir şans deyip dükkanını aradık.. Yaşasın fatih çıktı ortaya.. Sonrası şöyle gelişti:

Ben: İyi akşamlar. Fatih Bey’le mi görüyorum?
Fatih: Evet. (gayet emin ve bir o kadar da yorgun)
Ben: Fatih Bey. Adınıza kayıtlı 55 ** *** plakalı Yamaha markalı motosiklet Süleymaniye Caddesi’nde (Samsun’da böyle bir cadde var mı bilmiyoruz..) bir kazaya karıştı..
Fatih: hıııı (korktuğu sesinden belli)
Ben: Motosiklet sizin adınıza kayıtlı olduğu için ifadenize başvurmamız gerekiyor. (tabi bu arada internetten bulduğumuz polis telsizi sesleri kaza anonsu yapıyor) Sizi hemen Samsun Merkez Emniyet Müdürlüğü’ne bekliyoruz.
Fatih: Ama ben gelemem. Taa Tekkeköy’deyim.. (benle ne ilgisi var der gibi.. benim ilgim yokk. nolur ben ifade vermeyeyim der gibi)
Ben: Fakat gelmeniz gerekiyor. Savcı beyi bile uyandırmak zorunda kaldık. Çünkü kaza sonucunda iki kişi öldü.. (burayı gelemem deyince uydurdum)
Fatih: Taaaammmmaaam. Yarım saate ordayım.. (tırsmış, korkmuş, kaçacakmış gibi bir ses tonuyla.)

Sonra oturduk bekliyoruz Fatih’in bizi geri aramasını.. Daha doğrusu O’nu kurban olarak belirlememize yardımcı olan arkadaşımızı aramasını… Hatta aramayınca Ordu'ya kaçtı sandık..

Beş dakika geçti geçmedi.. Aradı. Bizde bir sevinç "yuttu" diye.. Ses tırsmış bir şekilde geliyor.. Arkadaş kendi arabasını çalıştıramamış ve babasının arabasını almış.. "Emniyet müdürlüğüne gidiyorum.. sen de gel" diyor arkadaşa..

Yani inanmış.. bir süre sonra yldan çevirsik onu.. bize kimbilir nasıl sövdü… en son özür dilemek için aradığımda bile sesi titriyordu.. özür diledikten sonra duş alıp yatmasını telkin ettim.

Umarım Fatih’le tanışmak zorunda kalmam…

Teşekkürler

2008-03-27T02:26:00.004+02:00

Bugün galiba çok yazı yazdım.. Neyse bu şimdilik son olsun..

Yazdığım bu yazıyla beraber 17. yazımı yazmış oluyorum.. Ne varki demeyin çünkü bu ilk defa oluyor.. Eğer okumuşsanız hatırlarsınız..

Dedim ki bu kadar çok yazı yazmışken bir teşekkür edeyim beni yüreklendirenlere, yardımcı olanlara, özendirenlere...

Öncelikle yazılarıma yorum yapan recephilmi'ye teşekkürü bir borç bilirim.

Sonra özendiğim ve blogda özendiklerim diye bir başlık altında topladığım arkadaşlara teşekkür ederim.. (recep hilmi sana bir soru. "Teşekkür ederim" doğru bir kullanım mı?)

Sonra blogdaki bileşenleri koymamda yardımcı olan www.bloggerdestek.com'a, emrex'e ve bir kaç gün önce kaybettiğim kağıtta ismi geçen herkese.. (kimler olduğunu hatırlamıyorum bile..)

TEŞEKKÜRLER

Yazacağım

2008-03-27T01:47:00.004+02:00

Bitti yazdım ama ne bitti.

Sanmayın artık bloga yazmıyorum...

Yazıcamm. Siz okumasanızda yazıcam. Ne olursa olsun yazıcam..

Şu anda Alem FM'de Zeki'yi dinlesemde yazacağım..

O iş olmasa da yazacağım...

BİTTİ

2008-03-26T19:53:00.005+02:00

fotoğraf için kullandığımı bilmese de hiç kimse ve hiç bişey hakkında her bişey'e teşekkürler..

Araziye Çıktık :)

2008-03-10T19:09:00.010+02:00

OMÜ Ziraat Fakültesi'ndeki ikinci senem. (dördüncü dönemin içindeyim işte...)
Bölümüm her ne kadar zootekni olsa da halen kendi bölümümün derslerini görmeye
başlamadım. Ortak dersleri görüyoruz. Tarla bitkileri, bahçe bitkileri, zooloji,
meteoroloji, toprak bilgisi... gibi dersler görüyoruz. Bu iki sene boyunca hiç arazide
ders işlemedik. Hatta araziyi gezmek istediğimizde
sizin dersiniz yok
giremezsiniz yassah bile dediler...

Gariptir ilk defa bugün arazi de ders işledik. Bende bu
anı ölümsüzleştirmek için bir kaç fotoğraf çektim.. İlk arazi dersim buydu çocuğum diye gösteririm çocuğuma artık.

Hoca elma ağacı üzerinde dal türlerini anlatırken.

Ders bittiğinde...

KADINLARIMIZ

2008-03-09T22:52:00.003+02:00

Dün 8 marttı.

DÜNYA EMEKÇİ KADINLAR GÜNÜ..

Emeğinin karşılığını alamamış kadınların öldürüldüğü gün…

Hep hor görülmüş kadınların günü…

Bir mal gibi kullanılmış kadınların günü…

Anlatmak istediğini anlatamamış kadınların günü…

Yani hak ettiğini alamayan kadınların günü…

Benim asıl anlamadığım konu bu güzel günde kadınları yine bir sermaye gibi görülmesi… Ne diyor ya bu manyak demeyin de okumaya devam edin bence.. Yanlışım varsa da düzeltin.

8 Mart’ta KADINLARIMIZ sevinsin diye mağazalarında DAMPİNG yapanlardan bahsediyorum. Bir gül alınca onları düşündüğümüzü sanmamızı isteyenlerden bahsediyorum.

Ya da yine kadınlarımız rant görüp kendi siyasi propagandasını yapanlardan bahsediyorum. Hakkınızı almak için bize gelin size hakkınızı verelim diyenlerden bahsediyorum.. KADINLARımızın dertlerinden bahsedeceklerine kendisine karşıt düşüncedekileri eleştirenlerden bahsediyorum…

Ya da KADINLARımızı anlayamayacak kadar kadın olanlardan. Tek aklı fikri pislik yapmak olan, emek emici kadıncıklardan bahsediyorum.

Peki kim doğru yaptı diyebilirsiniz.. Bende bilmiyorum..

Ben de doğru yapmadım.. Bunu biliyorum.

Belki bugünde kadınlarımızın sorunlarını gerçekten masaya yatırmalıyız..

……..

Ne yapayım çok sinirlendim.

Gençlik Programı Proje Eğitimi

2008-03-08T20:57:00.016+02:00

Perşembe ve Cuma günü okula gitmedim. Dikkat edin astım değil, gitmedim. Banane demeyin bence.. Yoksa bu yazıyı yazamazdım bugün. Yazmazsan yazma, hem daha iyi olurdu dediğinizi duyar gibiyim. Neyse konumuza geçelim.

O iki gün okula gitmedim ve UA’ın Samsun’da Valiliğe bağlı Özel İl İdaresi ve Samsun GSİM’e bağlı Samsun Gençlik Merkezim’le ortaklaşa verdiği hızlandırılmış proje eğitimine katıldım. İki günde Gençlik Programı’nı ve gençlik programında proje yazımını anlattı.

Eylem 1.1, Eylem 1.2, Eylem 1.3, Eylem 2 veEylem 4.3 tanıtıldı. Özellikle Eylem 1.2’nin üzerinde çok duruldu. Bu eylem denilen şey ne? Niye sonunda o garip rakamlar var diyenleri duyuyor gibiyim. Bu program (Gençlik Programı) Avrupa Birliği üyeleri, İzlanda, Lihtenştayn, Norveç, Türkiye’de uygulanan bir hibe programı. İngilizcedeki “action”kelimesinin Türkçe karşılığı olarak kullanılıyor “eylem”.

Eğitimde özellikle Eylem 1.2’nin üzerinde durdular gibi geldi bana. Esnek bir program. Eylem 1.2’nin manası “Gençlik Girişimleri”. Gençlerde girişim ve yaratıcılık, yerele katkı, gençlerin toplumla bütünleşmesini sağlamak… Ve bittabi Avrupa Vatandaşlığı’nı pekiştirmek.* Her türlü proje yazılabiliyor. Yeter ki katılımcılar 13-30 yaş arası olsun. Yeter ki boş bir şey olmasın. Yeter ki amacı kâr olmasın. Yeter ki en az 4 kişi (en az biri 18 yaşından büyük) bir grup oluştursun ya da bir resmi kurum (vakıf, dernek, devlet daireleri vs.) başvuru yapsın. Hem ulusal olarak, hem de uluslar arası olarak proje yazılabiliyor. Bir projeye verilen hibe miktarı 10000 € + (istenirse) 1000 € (tanıtım masrafı) + (ve yine istenirse) 700 € (koçluk ücreti)’dur.

Eylem 1.1 Gençlik Değişimi adıyla anılıyor. Yine 13-30 yaş arası gençler katılabiliyor. En az iki taraflı olabiliyor. Üst sınır yok. Burada taraf dediğim şey katılan ülkeler. Bu değişim en az 6 gün, en fazla 21 gün olabiliyor. Ev sahibinin cesaretine göre en az z6 en fazla 60 katılımcı olabiliyor. Bütçe en fazla 25000 € olabiliyor. Bir sürü alengiri var gibi görünse de aslında çok basit eylem.

Eylem 1.3 Gençlik Demokrasi Girişimleri adı ile anılıyor. 13-30 yaş arasındaki her gencin hem yerel, bölgesel ya da ulusal hem de uluslar arası yönden demokratik yaşama katkısını amaçlıyor.

Eylem 2 Avrupa Gönüllü Hizmeti Avrupa Birliği içinde ve dışında çeşitli şekillerdeki gönüllü faaliyetlere katılmasını amaçlamaktadır. Tüzel olarak başvurulması gerekiyor.

Eylem 4.3 Gençlik Destek Faaliyetleri diye anılıyor. İngilizce bilmek zorunlu gibi. Uluslar arası seminerler, ağ kurma, eğitim kursu gibi projeler bu başlık altında toplanıyor.

İşte böyle. Daha birçok eylem başlığı var ama bize bunları tanıttılar. Neden proje yazayım ki demeyin. Birçok şey için gerekiyor. En azından şunu diyeyim. Yine orada öğrendiğime göre Avrupa Birliğine yukarıda saydığım ülkeler nüfus miktarına göre bir miktar para ödüyormuş. Yine bu paralar bir havuzda toplanıp ülkelerin nüfuslarıyla orantılı olarak çeşitli şekillerde hibe programlarıyla geri ödeniyormuş. Ulusal Ajans’ın bu projeler için kullandığı para da bu havuzdan dağıtılan paralardan bir kısmıymış. Tabi bu para veriliyor ve tamamı bizim elimizde kalmıyor. Eğer projelerimizle birlikte bu paraları gerektiği gibi harcayamazsak geri ödemek zorunda kalıyoruz. Geri ödediğimiz para da diğer ülkeler arasında paylaştırılıyor. Türkiye şu anda verilen hibeyi değerlendirme konusunda 4. sırada. Sevinmeyin hemen, çünkü en çok ödeme yapan 2. ülke biziz. Yani zarardayız.**

Gerekli bilgiler genclik.gov.tr’den ya da ua.gov.tr ‘den öğrenilebilir.

*Bu eğitimde Avrupalının vatandaşlığı bizim gibi algılamadığı da söylendi. Nasıl ya demeyin. Vatandaşlığın İngilizcede yazımı “citizenship”tir. Ve bu kelimenin kökü “citi”ymiş. Yani bizim bildiğimiz tabirle site. Eski Roma’da adaletin, paylaşımın, girişimin… vs. temsili şehirler. Yani onların “citizenship”i her ne kadar Türkçemize vatandaşlık olarak çevrilse de altında yatan mana aynı değil.
**Bu paragrafın tamamını Halis’ten çaldım..:)

Ebruli Türkiye

2008-02-25T23:17:00.004+02:00

Ebru nedir? Sizce koca bir tepsini içine boyaların dökülmesi ile oluşan resimvari şey mi?

Sadece bu değil. Siz hiç ebruda kullanılan boyanın birbiri içinde dağılışını gördünüz mü? Yavaş yavaş. Peki, bazı bölgelerde meydana gelen tahribatlar nedeniyle birbirine karışan kökboyalarını gördünüz mü o tepsinin içinde? Sanki daha önce hiç görmediğimiz renkleri görürüz o karışımda…

İşte
Atilla DURAK’ ta ebrunun şu son bahsettiğim olayını göz önünde bulundurarak bu ismi vermiş
projesine, ekibiyle birlikte. Neden ebru deyince şunu söylüyor kitabın editörü Ayşe Gül ALTINAY;
“Günümüzde çok fazla kullanılan mozaik kelimesini kullanmak istemedik. Çünkü mozaik serttir. Evet mozaikler farklı renklerdedir ama bu renkler kesin çizgilerle ayrılmışlardır birbirlerinden. Ve üzerinden yıllar geçse de mozaiğin rengi değişmez. Nettir. Ama kültür öyle değildir. Kültürler iç içedir. Kesin çizgilerle ayrılmazlar. Aynı zamanda bugün kültür diye bahsettiğimiz şey yarın olmayabilir. Yani aynı ebru gibi. Her an hareketli, her an dinamik. Sürekli değişiyor. Suyun üzerindeki boyaları kâğıda aktardığın anda boyaların sadece o anki şeklini kağıda alıyorsun. Bizde öyle yaptık. Sadece kültürün bir anki fotoğrafını çektik. Onu dondurduk. O halen yaşıyor.”

Ya da bunun gibi bir şey diyor işte…

İşte bu ekip Samsun’a geldi. Her ne kadar planlı bir durak olmasa da. En iyi anne, en güzel kadın ve en iyi aşçı olan (bunlar kendisini tanıtırken kullandığı kelimeler)
Takuhi TOVMASYAN; yertsiz yurtsuzum bana bir yer bulun diyen
Nebahat AKKOÇ, fotoğrafçımız Atilla DURAK, kitabın editörü
Ayşe Gül ALTINAY,
TOG’ da gönüllü olan bir bayanın ricasıyla gelmişler. Adını aklımda tutamadığım o bayana teşekkür ediyorum.

Ben İstanbul’da büyüdüm. Nüfus cüzdanımda Amasya yazıyor. Yüzünü hiç görmediğim yüzlerce akrabam Bursa’ lı, İstanbul’ lu, Sinop’ lu, Ankara’ lı, İzmir’ li, dedelerimden biri Samsun’lu, diğeri de Kavala’ dan ge(tiri)lmiş. Ge(tiri)lsin, önemli değil. Önemli olan her şey ben küçükken başladı. Sorardım babama bilsem dahi “ baba bizim köyümüz neresi?”, anlatırdı kısaca “ Amasyalıyız oğlum. Ben orada doğdum.”. “peki dedem?” derdim, “ o m’acir*” derdi. Nedir bilmezdim. Daha sonraları araştırdım. Öğrendim. Kavala’dan gelmişti dedem, babaannem, ninem… Şu anda Yunanistan toprağı olan o kentten. Arkadaşlarıma bir meziyetmiş gibi söylerdim bunu (ki halen de öyle düşünüyorum). Ama bir süre sonra şaka yollu ya da ciddi ciddi “sen yunansın o’lum” demeye başladılar. Memleket bildiğim şehre gittim. “sen m’acirsin” dediler dışladılar. Nereye gittiysem beni tanıyanlar hep bir nedenden dolayı ne yaptıklarını bilmeseler de dışladılar beni. Ama ben hep onlardım. Ermeni arkadaşlarımla top oynadım, yeri geldi bayramlarını kutladım. Onlar da benim bayramımı kutladılar. Kürt arkadaşlarımla piknik yaptım. Kürtçe hakkında ben onlardan onlarda Türkçe hakkında benden bilgi aldı. Alevi arkadaşlarımla dertleştim. Yeri geldi onların akrabalarının cenaze törenlerine katıldım. Onlar benim akrabalarımın cenaze törenine katıldı. Aslında ben onlardım, onlarda ben. Sırf onlar bunun farkında değil diye yeri geldi din, yeri geldi ırk, yeri geldi memleket milliyetçiliği yaptım. Bu onlara verdiğim tepkiydi..
Sergini afişini gördüğümde merak ettim. Daha önce duyduğum, ne olduğunu bilmediğim ama tahmin ettiğim bu olayım afişini gördüğümde bu söyleşiye, sergiye gitmek istediğimi hissettim. Daha önce hakkında somut bir şeyler bilmediğim bu projenin fotoğraf sergisini gezerken o fotoğraflara alelade baktım. Onlar benim için sadece birer fotoğraftı. Ama söyleşide anladım ki onlar bize bizi anlatmaya çalışan fotoğraflardı.

Ve bu sohbet hiç sönük gitmedi. Her ne kadar konuşmasam da ben vardım konuşanlar arasında. Benim gibi düşünenlerin de olduğunu görmek benim için tarif edilemez bir mutluluktu. Onlar aleviydi, dürziydi, almandı, araptı ama beni dışlamıyorlardı. Onlar benim onlar, onlarında ben olduğumun farkındaydı.

*m’acir: muhacir
Ebru Projesi ile ilgili gniş bilgi için tıklayınız.

ÖZLEM

2008-02-22T17:10:00.005+02:00

Simitçinin elindeki paranın şıkırtırsını
Balıkçıların bağırışı,
Martıların ötüşü,
Gemilerin sesi,
Darbukacı çocuğun tıntını bastırıyor
Ama nedendir bilinmez
Şurada,
Bodur ağacın yanındaki çocuk o sesi duyuyor sadece...

...Acaba paraya olan özleminden mi?

simitçi

2008-02-22T16:22:00.007+02:00

Karlar yığılmış yol kenarlarına
Ve bir simitçi geziyor sokakta
Bağırsa da "Issacık simitler burda"
Canım çekmiyor yanında çay yoksa

(Resim için aylakilsu'ya teşekkürler. Her ne kadar tanımasam da, resmi kullanacağımı söylemesem de..)

Sonunda buluştuk

2008-02-10T22:47:00.002+02:00

Bugün dostlarımla buluştum. Hepsiyle değil ama ikincisi için bu iyi sayılır. Gerçekten hepsini özlemişim. Bir çoğuyla daha önce görüşmüştüm ama hep beraber oturup neredeyse herşeyden söz etmek çok daha güzeldi.

4444 kez "Çiyse laiktir laik kalacak" çekmek

2008-02-09T23:54:00.003+02:00

Az önce "feysbuk"ta gezerken bir arkadaşın "fanvol"unda gördüm. Zaten internette gezinen bir yazıymış.. Komik....

Sivilay abla, gençlerin dertlerine derman olmaya devam ediyor. Güzin abladan farklı olarak Sivilay Abla, politik ve sosyolojik konulardaki sorunlara ışık tutuyor. Bu hafta Sivilay Hanım'a yazanlardan biri Çiyse. Çiyse üniversiteye giren başörtülülerin kendisini kapatacağından korkuyor. İşte Sivilay Abla'nın cevabı...
Sivilay Abla/ Taraf

Bu hafta başörtüsü ile ilgili çok sayıda soru aldım. Kısaltarak buraya koyduğum sorularınıza kısa cevaplar vereceğim. Zira bugünlerde olan bitenler benim de ruh sağlığımı bozdu. Size ne kadar yararlı olacağımı bilemiyorum.

Soru: Türbanlılar neden babaannelerimizin taktığı gibi takmıyor. O zaman bir sorun kalmayacak. (Şebnem Balaban-Aydın)

Cevap: Şebnem kızım güzel söyledin. Örneğin benim torunlarım görücü usulüyle evlenmeyi düşünüyor. Belleri ağırınca kupa çektiriyorlar. Yemeklerinde vitadan başka yağ kullanmazlar. Ancak ben örtülü olmadığım için başları örtme şansları yok. Bu konuda kara kara düşünüyoruz. Başlarını örtmeye karar verirlerse senin babaanneni onlara ödünç verir misin?

Soru: CHP Genel Başkanı Sayın Deniz Baykal, "türban bizim geleneksel kıyafetimiz değil. Bir Arap üniformasıdır " diyor. Türk kızları neden geleneksel Anadolu giysilerini tercih etmiyor da bu Arap üniformasını giymekte ısrar ediyor? (Ankara Olgunlaşma Enstitüsü son sınıf öğrencisi)

Cevap: Baykal yine çok haklı. Halbuki biz sadece geleneksel kıyafetlerimizi giyeriz. Örneğin; blue jean Selçuklu döneminden kalma bir mahalli kıyafetimizdir. Göbek piercingi çok kadim bir şaman ritüelidir. Bildiğimiz tüm geleneksel Anadolu kıyafetlerinde sırt dekoltesi standarttır. Ayrıca bu Arap kıyafetleri Suudi Arabistan'ın Bursa eyaletinde ve Mısır'ın Denizli kentinde dokunuyor. Ben de anlamıyorum niye bu ısrar?

Soru: Üniversitede Türbanı serbest bırakan kanun çıkarsa kampusumuzun ve sınıflarımızın laikliğini korumak için ne yapmalıyız? (Rumuz: Doçent Dr. Kaygılı)

Cevap: Sayın Hocam, türbanlılar takımının hücum oyuncularını durdurmak için önce üniversite nizamiyesinde dokuz kişilik bir baraj kurun. Yine de barajı aşıp sınıfa girenler olacaktır. Örneğin; sınav tarihini değiştirin ama türbanlılara söylemeyi unutuverin. Bir şekilde sınavı öğrenip girenlerin kağıdını okurken yakın gözlüğünüzü bir türlü bulamayın. Bana ayrılan yer yetmediği için daha fazlasını sizin yaratıcılığınıza bırakıyorum.

Soru: Ben bir üniversite öğrencisiyim. Türbanlılar üniversiteye girerse üzerimde baskı kuracaklar ve beni de kapatacaklar diye çok korkuyorum. Acaba şimdiden ne gibi tedbirler almalıyım? (Çiyse)

Cevap: Sevgili Çiyse, Çantanda mutlaka biber gazı bulundurmalısın. Sana yaklaşıp beynini yıkamaya çalışan bir türbanlıyla karşılaştığında yüzüne sıkabilirsin. Tabi bu işi telepatik yollardan da yaptıkları oluyormuş. Tıpkı şofbenden zehirlenenler gibi hiç hissetmiyormuşsun. Bu konuda en tesirli şey bir zikir matik almak, otobüste, tramvayda, ders aralarında olmak üzere günde 4444 kez "Çiyse laiktir laik kalacak" çekmek.

Başka sitelerde de bahsedilmiş...
http://www.haberaktuel.com/news_detail.php?id=109531&uniq_id=1202893987
http://www.boyuthaber.com/haber/20080207/Rektorlerin-tum-sorularina-Sivilay-Abladan-cevaplar.php
http://www.ibrahimkutluay.net/blog/sivilay-abla/

DOSTLARIMA

2008-01-31T21:04:00.014+02:00

HABABAM SINIFI

Sınıfımızın adı 6A'dır. 43 mevcutludur. Sınıf öğretmenimiz matematik öğretmenimiz Haydar EROĞLU'dur.

Sınıfımız çok yaramazdır. Ayrıca azda olsa çalışkan... Enes'imiz sınıfın en kısa boylusudur. Geçen sene ona bücür derdik. Sınıfımızın en kısa boylusu ise bir kızdır. Adı Damla. Ona fasulye sırığı deriz. Hep ayaktadır. Çok az oturur. Sınıfımızda bir kaç dedikoducu vardır. Bunların başını ************ çeker. Birkaçta ispiyoncu vardır. Bunların başını ise ************ çeker. Sınıfımızda çoğu kişi ilk sınavlarda 1 veya 2 alır, ikinci sınavdan da aynı şekilde, üçüncü sınavdansa 3,4,5 alır. Bu kişiler bazı derslerde olur. Örneğin ************ Türkçe'de 1. yazılı 3 iken 2. yazılısı 5'tir. 3. yazılıda da 1 alanlar var. Örneğin ************, ************, ************ ... vb. Bütün sınavlardan aynı notları alanlar da var. Gökan, Özlem vb.

Öğretmenlerimizden bazıları bizlere anılarını anlatır. Kimi dertleşir. Kimi ise bizi liseye üniversiteye hazırlar.

Kısacası garip öğretmenlerimiz, garip arkadaşlarımız var. Sınıfımı çok seviyorum.

Numaraları teker teker sayabilecek var mı?
Ne adamdı değil mi Haydar Hoca?
"************" lar o günkü akılla yazılan isimleri karalama yöntemimdir. O arkadaşlardan özür diliyorum.
Hatırladınız mı Türkçecimizi.. Rahmetliye az çektirmedik.
Bunu hatırlayamadım.. :)
İşte bu da Haydar Hoca.

Bu yazıyı 6. sınıftayken yazmışım. Yani 1999-2000 öğretim yılı. 8 sene önce. Bugünleri hatırlayıp da vay be diyen var mı aramızda. Ben diyorum. O günkü akılla böyle yazmışım. Geçen eski ajandaları karıştırırken buldum. Okudum ve belki size aptalca gelecek ama hüzünlendim. O günlerde içinizde sevmediklerim de vardı. "Niye böyle yapıyor ki" diye düşündüklerim.

Neyse yeter bu kadar..

Formen

2008-01-30T14:01:00.002+02:00

Ne zamandan beri bu yazıyı yazmayı istiyordum ama bir türlü yazamamıştım.

Yazmak istediğim şey tv8'de pazartesi akşamları saat 23:30 civarı yayınlanan ve Gamze İSTANBULLUOĞLU'nun hazırladığı ve sunduğu "FORMEN"...

Neredeyse 5-6 haftadır yarım yamalakta olsa izliyorum. Bu haliyle bile izlerken programdan oldukça zevk alıyorum.

Televizyonlardaki kadın programları egemenliğini altüst eden (çifte standart vardı artık yok işte), erkekler için yapılmış ama kadınların izleyerek çok şey öğrenebileceği, başladığı günden beri takdir edilen (ediliyormuş,işte o haber) bir program "FORMEN".

Bence tek kötülüğü ismi.. Belki cuk oturmuş gibi görünebilir ama yine de dilimize uygun bir isim konsaydı program o zaman tadından yenmezdi.

Bir röportaj yayınlıyorlar. Röportajın bazı yerlerinde araya farklı farklı köşeler sıkıştırılmış. Bunlar; "haftanın şeytan tüyü", "carmen", trendemen" ve adını hatırlamadığım bir çok bölüm..

Haftanın şeytan tüyü köşesinde bir ünlü ile ilgili notlar veriliyor. İşte ne bileyim "babası alkolikti", "annesi ünlü şarkıcı filancadır" gibi kısa bilgiler veriliyor. Bu ünlü kadınların beğendiği erkeklerden seçiliyor. Bu kişinin bir kaç resmi, varsa klipi ya da filminden birkaç saniyelik kesyap*ları da gösteriliyor.

Bir de ismini hatırlamadığım ama çok sevdiğim bir köşe var. Bu köşede de yine ünlü biri ile ilgili notlar veriliyor, kesyaplar gösteriliyor. Ama bir farkla.. Bu köşenin ünlüsü erkeklerin beğendiği bayanlardan seçiliyor.

Yine ismini bilmediğim bir köşede (ki tahminimce trendemen) son zamanlarda erkekler arasında rağbet gören şeyleri sunucumuz da yapıyor. Mesela bu hafta (28 ocaktaki) dişçiye gidip dişlerini beyazlattı.

...ve daha bir sürü bölüm.

Dediğim gibi bunlar röportajın arasına serpiştirilmiş.

Röportajda da röportaj yapılan ünlüye magazinsel, özel, genel, yani neredeyse her şey soruluyor. Eeee o ünlüde düşüncesini, yaptığını isterse söylüyor.

Bu program onlarca magazin programı, kadın programları (öyle tabir ediliyor), spor programlarının (şu yorum yapıldığını sanıpta boş boş konuşulanlardan bahsediyorum) ...vs. arasında bana rahat bir nefes alma şansı tanıyor.

Ama bir ricamda var tv8 yönetiminden ya da artık kim ilgileniyorsa(tabi bu yazıyı okurlarsa).. Her programda neler yapıldığını, röportajları.. vs. bir internet sitesinde hafta hafta yayınlasınlar.**

Teşekkürler Gamze İSTANBULLUOĞLU.

Teşekkürler tv8.

*kolaj

**Böyle bir şey Gamze İSTANBULLUOĞLU'nun internet sitesinde varmış.

Sigortacılık

2008-01-27T23:23:00.002+02:00

Sanırım bu aralar sigortacılık stajına başlayacağım…

Bana ne gibi artıları olabilir ki bu kursun diye düşündüğümde en azından biraz cep harçlığımı çıkartabileceğim geliyor..

Tabi bu kısa dönem için aklıma gelenlerden biri.

Peki, uzun dönemde ne kazanabilirim?

En azından eskilerin deyimiyle bileğimde bir altın bilezik olacak..

Kendimi biraz daha geliştirmiş olacağım.

Tahminimce yeni arkadaşlar edineceğim.

Aklıma neler gelmiyor ki başka. ;)

2008-01-10T23:12:00.001+02:00

Bağlanamam ben bir yere
Avare gibi dolaşıcam sağda solda
Yemiş alıcam, sahilde oturucam
Ritimli bir hale getiricem aklımda balıkçı seslerini
Acıyacağım bina köşesinde oturan dilenciye
Memurların telaşlı hallerine gülücem mesai başlangıcında
Levrek yicem ekmeğin arasında, sahilde
Irgat gibi çalışmıcam, geçicem bi köşeye şiir
yazıcam

Uğur TÜRKELİ
2003

(Yaptığım yazım hataları yüzünden bütün edebiyat öğretmenlerimden özür diliyorum.Ayrıca son dizenin virgülden sonrası için de özür dilerim.)

Ben kimim?

2008-01-10T21:52:00.001+02:00

Çeşitli forumlarda co-admin ve moderatörlük yapmış, hatta kendi forumunu kurup adminlik bile yapmış,şu güne kadar beşten fazla blog açmış (hatta biri kendi hostumdaydı) ama hepsine en
fazla 10 yazı yazıp bir daha uğramayan biriyim.

8–9 sene önce bilgisayarla tanıştım. O günlerde bilgisayar benim için bir oyun aracıydı. Eğer bir bilgisayarda mario yoksa o bilgisayar benim için bilgisayar değildi.Bilgisayarla tanışmamdan 1-2 sene sonra da internetle tanıştım. Ama o zamanlar sadece mynetten e-posta almayı ve mynet içerisinde gezinmeyi biliyordum. Çünkü öğretmenimiz internet hakkında sadece bunları öğretmişti. Sonra eve bilgisayar almamız ve internete evde girmemle birçok şey değişti. Bir arkadaşımın vasıtasıyla bir blog servisiyle tanıştım. O günden beri çeşitli blog servislerinde farklı farklı bloglar açtım ama dediğim gibi her birine en fazla 10 yazı yazdım. İnşallah bu sefer dikiş tutturacağım.

Bu sadece bilgisayar ile ilgili geçmişimdi. Peki, geçmişimde neler yaptım? Şimdi neler yapıyorum?

OMÜ Ziraat Fakültesi’nde Ziraat Mühendisliği Zootekni Bölümü 2. sınıf öğrencisiyim. Zaten şu günlerde finallerle uğraşıyorum. ( Şimdi değil, bilgisayarın başına oturmadan önce… )

Excel makroları ve formüllerini inceleyerek kendimi Excel konusunda geliştirmeye çalışıyorum. HTML’de ve PHP’de kendime yetecek kadar bilgim var. CSS’yi de öğreneceğim inşallah.

Başka aklıma bir şey gelmiyor şu anda.. Gelirse yazarım…

Yeni yılın ve seyir defterimin ilk yazısı... :)

2008-01-01T19:02:00.002+02:00

Koca bir yıl geçti diyorlar…

Öyle abartacak kadar koca bir yıl değildi…

Sanki daha bir hafta önce 2007’ye girmiş gibiyim…

Şu geçen bir yılın muhasebesini yapmak gerekiyor bence şimdi…

Geçen bir senede çalışmak gerektiğini öğrendim.

Korkmanın anlamsız olduğunu.

Kendine güvenmeyi.

Verdiğim kararın en iyi karar olduğunu.

Boşa zaman harcamamam gerektiğini.

………

Daha neler öğrenmedim ki. Ama şimdilik bu kadar yeter.